Kubra Məhərrəmova yazır...

Bilirəm yenə bu yazının altında "Rusiyada milyonlarla azərbaycanlı yaşayır, heç onları düşünmürsünüz?" və ya "Rusiyada yaşayan həmyerlilərimizi Azərbaycana qovsalar, nə edəcəksiniz?" kimi rəylər yazılacaq.

Kremlin yatağından çıxanların bu kimi "təbliğat arabası"na təkər olması artıq ənənəvi metoddur. Amma Kreml bu tezisləri dəyişsə, yaxşı olar. Çünki bu tezislər çoxdan köhnəlib. Bəlkə də Kremlin "texnoloqları" yəqin düşünürlər ki, "əşi, azərbaycanlılardır da, köhnə havaya da oynayarlar". Birincisi onu mütləq qeyd etməliyik ki, Moskva üçün azərbaycanlılar həmişə "qara millət" olublar. Sosial səviyyəsindən, istedadı, uğuru, vəzifəsi və savadından asılı olmayaraq. "Torqaşı i vsyo".

Rus şovinizminin ən iyrənc simalarından biri də məhz odur ki, Qafqaz xalqları onlarda xüsusi ikrah hissi doğururlar.

Səbəblər müxtəlif ola bilər. Ya bizimkilər daha zəhmətkeş və pulqazanandır, ya da slavyan qadınlarının könlünü daha tez almağı bacarırlar. Uzun sözün qısası, burada həm şəxsi, həm də obyektiv kin var.

Heç kimə sirr deyil ki, Bakı ilə Moskvanın münasibətləri gərgin dövrünü yaşayır. Azərbaycan Hava Yollarının sərnişin təyyarəsi Rusiyanın hava hücumundan müdafiə sistemi tərəfindən vurulmasından bu yana Kremlin haqsız hücumları daha da çoxalır.

Bu, özünü ən müxtəlif sahələrdə ifadə edir. Azərbaycanlıların Rusiyada sıxışdırılması, böyük biznesləri olan azərbaycanlılara qarşı təzyiqlərin göstərilməsi, iki nəfərin OMON tərəfindən döyülərək öldürülməsi, Azərbaycanın media resurslarına hücum, Rusiyanın media və internet platformalarında rəsmi Bakıya təhdid şüarlarının səsləndirilməsi və s.

Bizim gördüyümüz təzyiqlərdən savayı bəllidir ki, bizim görmədiyimiz hadisələr də var.

Məsələn bir həftə əvvəl Azərbaycanda internetlə bağlı ciddi problemlər yaşandı. DDoS tipli genişmiqyaslı kiberhücum bəzi əsaslı şübhələr yaratdı. Lakin əlahəzrət sübut olmadığı üçün bu hadisəni də yadda saxlayıb, lövhəyə yazırıq. Çünki gələcəkdə baş verəcək hadisələr üçün pazlın bir hissəsi də məhz budur.

Aydın məsələdir ki, Moskvanın hücumu bununla yekunlaşmayacaq və Kremlin "kreativ şöbəsi" bu istiqamətdə dayanmadan çalışır.

Əslində müəyyən ipuclarını dünən Azərbaycan Prezidenti İlham Əliyevin "Əl-Ərəbiyyə" telekanalına verdiyi müsahibədən də sezə bilərik.

Müxbirin "Bəlli hadisələrdən sonra Azərbaycanın etməyə çalışdığının qarşısını almaq üçün Rusiyanın hər hansı bir hərəkətə əl atacağından qorxmursunuzmu?" sualına Prezident İlham Əliyevin cavabı əsl həqiqəti bir daha ortaya qoydu: "Onların Ermənistanda hərbi bazası və bir neçə min nəfərdən ibarət hərbi heyəti var. Eyni zamanda, Ermənistanın İran və Türkiyə ilə sərhədi Rusiya sərhədçiləri tərəfindən qorunur. Azərbaycan torpağında bir nəfər də rus əsgəri yoxdur. Beləliklə, Ermənistanda nə baş verə bilər, mən bunu bilmirəm. Lakin mən bu mənfi ssenari haqqında düşünmək istəmirəm".

Cənab Prezident bir daha rəsmi Bakının gücünü, baş verənlərə və münasibətlərə təmkinli yanaşmasını nümayiş etdirdi. Əslində, Bakı dəfələrlə Moskvaya onunla "kiçik qardaş" kimi davranmasına imkan verilməyəcəyini, münasibətlərin yalnız bərabərhüquqlu tərəfdaşlıq əsasında qurulacağını açıq şəkildə bildirmişdi.

Görünür rus şovinizmi hələ də reallığı qəbul edə bilmir.

Bu hadisələr fonunda biz ənənəvi olaraq səslənən "Kremlin bir neçə qülləsi" var tezisi də artıq işlək deyil. Çünki Kreml bu tezislə sanki "bizim sizə qarşı münasibətimiz yaxşıdır, amma daxili çəkişmələr bəzən münasibətləri başqa istiqamətə aparır" deməsi də inanılası deyil. Kremlin elə bir, mərkəzi qülləsi var. Bütün əmr və tezislər də oradan gəlir, özü də bineyi-qədimdən.

Prezidentin "Əl-Ərəbiyyə" telekanalına verdiyi müsahibədən daha bir hissəyə diqqət etmənizi xahiş edirəm:

"Biz öz dövlətimizi qurduq, amma bolşeviklər bu dövləti əlimizdən aldılar. 1920-ci ilin aprelində rus ordusu Azərbaycana daxil olub onu işğal etdi. Cəmi bir neçə ay sonra - həmin ilin noyabrında sovet Rusiyası hökuməti qərar qəbul etdi ki, Zəngəzuru - bizim "Qərbi Zəngəzur" adlandırdığımız ərazini Azərbaycandan alıb Ermənistana versin. Bununla da Azərbaycan iki yerə bölündü: əsas hissə və Naxçıvan. Qərbi Zəngəzur isə onların arasında qaldı".

Bu tarixi həqiqətin bir daha bütün çılpaqlığı ilə səslənməsi bizə Moskvanın ənənəvi münasibətini sübut edir.

Bir neçə məqamı da mən yadınıza salım.

II Dünya Müharibəsində Bakı böyük şücaət göstərsə də, şəhərə "qəhrəman şəhər" adı verilmədi. Halbuki qələbə məhz Bakının nefti və neftçilərinin sayəsində əldə olunmuşdu.

Azərbaycandan cəbhəyə göndərilən 700 minə yaxın əsgərin yarıdan çoxunun, 350 mindən çoxunun həlak olması da ciddi suallar doğurur. Azərbaycanlılar və digər etnik qruplardan olan əsgərlərin müharibənin ən ağır yerlərinə göndərilməsi və çox sayda itki verməsi etnik təmizləmə siyasəti ehtimalını artırır.

Həm müharibədən əvvəl, həm də sonra Sibirə sürgün edilən, QULAQ düşərgələrinə salınan və repressiyaya məruz qalan azərbaycanlıların sayı, nisbət baxımından, ruslardan xeyli çox olub. Moskvanın Azərbaycanı zəiflətmək siyasəti bununla bitməyib. Mədəniyyət və tarixin saxtalaşdırılması, milli kimliyin silinməsi, adət-ənənələrin və bayramların qadağan edilməsi ilə davam etdirilib.

Hamısı da bir mərkəzdən və bir qüllədən gələn əmrlərlə.

Moskvanın bu gün də bu "siyasəti" davam etdirmək istədiyi gün kimi aydındır. Çünki Kremlin rəsmi ruporu Solovyov "Moskva qaşını qaldırsa, Bakını məhv edər" deməsi də təsadüfi deyil, lakin Moskva da bilir ki, bu, alınası iş deyil.

Moskvanın bu gün köhnə kartları oynamaq istəyi də qəribə görünür. Hətta deyərdim, qeyri-peşəkar. Moskva heç düşünmür ki, bəlkə bu dəfə kartları paylayan və masanı quran məhz Bakı ola bilər?!